Silent presence: Meeting Zongolopoulos, 45 years later

Nov 22, 2016 – Jan 28, 2017

Group exhibition-tribute to George Zongolopoulos featuring works by contemporary Greek artists in dialogue with selected works by the renowned Greek sculptor. 
In 1971, George Zongolopoulos presented at the Hellenic American Union galleries his pioneering exhibition “Kinetic Art”, thus starting a new chapter in his artistic career. 45 years later, the Hellenic American Union and Hellenic American College (HAEC), in cooperation with the George Zongolopoulos Foundation, organized an exhibition in tribute to the renowned Greek artist featuring works by contemporary Greek sculptors and painters around a core of original artwork by George Zongolopoulos. Although not entirely adhering to the great sculptor’s artistic idiom, the participating artists demonstrated selective affinities to his work, both in their pursuits and symbols and in the structure and use of materials or even their lines and forms.

Apart from works by George Zongolopoulos, the exhibition also featured works by: Υiannis Adamakos, Costas Ananidas, Andreas Arapakis, Lina Bebi, Costis, Rihardos Foskolos, Markos Georgilakis, Giorgos Gyparakis, Giorgos Houliaras, Giorgos Lappas, Spiros Lisgaras, Afrodite Liti, Barbara Mavrakaki, Stella Meletopoulou, Harris Nazlidis, Stelios Panagiotopoulos, Artemis Papadima, Chara Plataki, Stefanos Souvatzoglou, Nana Vetta, Marios Voutsinas and Eleni Zevgaridou.

The exhibition was curated by art historian Iris Kritikou.

simon

“in black ink my love may still shine bright.”

William Shakespeare, Shakespeare’s Sonnets

This wonderful verse from the sonnets of William Shakespeare is the title, of a group installation at the foyer of Cyclades Street Theatre-Lefteris Vogiatzis (Athens Greece), in conversation with the theatrical tribute that takes place in the theater (October to February). The work I submitted is “the reader” Earthstone fired clay 20Χ12Χ16 cm 2016 (not for sale).

readingshakespeare_

The “terracotta people” whisper life stories

by Nikos Vatopoulos

11-10-2016 “Kathimerini” newspaper (in Greek)

kathimierini-11-10-16

Μια κίνηση αθανασίας ή έστω μια δημόσια αναγνώριση στον κύκλο μιας ζωής. Ενα «minument», μας λέει η Ελένη Ζευγαρίδου. Μνημείο στον Αγνωστο Ανθρωπο. Στον αντίποδα του monument, τα μικρά γλυπτά που συναπαρτίζουν την έκθεση «Νοματαίοι» είναι μια συστάδα προσώπων που έχουν «όνομα», σαν ένα μνημείο συλλογικό, σαν «αγορά». Στην Gallery Genesis, o Γιώργος Τζάνερης έστησε ένα ευρηματικό σκηνικό, μέσα από το οποίο οι πήλινοι άνθρωποι της Ελένης Ζευγαρίδου αποκτούν διαφάνεια χωρίς να χάνουν την αμφισημία τους.

Ηταν μια έκπληξη. Σε διάφορες στάσεις μοναχικότητας και εξωστρέφειας, οι πήλινες μορφές της Ελένης Ζευγαρίδου, αν και είναι όλες «είδωλα» από το δικό της περιβάλλον (οικογένεια, φίλοι, καθηγητές, γνωριμίες), οργανώνουν μια αρχιτεκτονική με τη γλώσσα του σώματος. Από μακριά, η «αγορά» των σωμάτων έχει γεωφυσικές διακυμάνσεις, ξέφωτα και πυκνώσεις. Ολα τα γλυπτά είναι ψημένος πηλός, είναι υπόλευκα, έχουν βάρος. «Μη φοβηθείτε να τα πιάσετε», μου λέει η Ελένη Ζευγαρίδου. Η αφή μου λέει ότι τα γλυπτά δεν είναι εύθραυστα.

Η Ελένη Ζευγαρίδου είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Ακούω τον συγκροτημένο λόγο της με τον οποίο υποστηρίζει τη δημιουργία της, το εννοιολογικό αλλά και τεχνικό υπόβαθρο. Επειτα από χρόνια στη διαφήμιση, αποφάσισε να ασχοληθεί σοβαρά με την τέχνη. «Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο γλυπτά», μου λέει. Θείος της ήταν ο γλύπτης Ευθύμιος Καλεβράς, με μεγάλη παραγωγή σε μνημεία του ποντιακού ελληνισμού και με επιρροές από τον Ροντέν έως τον Χένρι Μουρ.

Τα μικρογλυπτά της Ελένης Ζευγαρίδου ψιθυρίζουν ιστορίες ζωής. Πολλά από αυτά είναι αναγνώστες, συνθέτουν μικρόκοσμους, που, όμως, τέμνονται μέσα από τη συνύπαρξη. «Είναι γλυπτά συντροφιάς». Οι «Νοματαίοι» οργανώθηκαν με επιμέλεια της Ιριδος Κρητικού: «η μοναξιά των μικρών ανθρώπων της Λένας Ζευγαρίδου είναι πηχτή και αδρή, σαν τον ωχρό ακατέργαστο ψημένο πηλό με το κουκούτσι των κόκκων της άμμου που τους γέννησε, σκαμμένη από τα σημάδια του μικρού μαχαιριού που τρύπωσε στο ελάχιστο δέμας τους».

Κατά σύμπτωση, η μορφή που καλωσορίζει τους επισκέπτες είναι ο άνθρωπος που μύησε την Ελένη Ζευγαρίδου στη γλυπτική. Ο Σλάβομιρ Αντρέι Μιλέσκο ήταν καθηγητής στο Ινστιτούτο Τέχνης Μαρία Κιουρί στο Πανεπιστήμιο Λούμπλιν στην Πολωνία. Με Master’s, στη συνέχεια, στη Σχολή Καλών Τεχνών του Λίνκολν στην Αγγλία, όπου και ζει, η Ελένη Ζευγαρίδου επιχειρεί να ξεπεράσει το «φαινομενικά ανώνυμο» και να το αναγάγει «σε ατελές μνημείο».

 

Telling a story of ordinary people

an interview on www.art22.gr (in greek) from Maria Xypolopoulou

Μαρία Ξυπολοπούλου

zevgaridou8

«Είναι αλήθεια δραματικό να διαπιστώνει κανείς πως όσο σιμότερα στον άλλο άνθρωπο ζει ο καθένας τόσο και πιο ξένος στον άλλο άνθρωπο γίνεται, τόσο ασφυκτικότερη νιώθει τη μοναξιά του»
ιαπίστωνε ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος στα τέλη του 20ου αιώνα θέλοντας να δώσει έμφαση στην ανεπίγνωστη αποξένωση των ανθρώπων ως κυρίαρχο στοιχείο του σύγχρονου τρόπου ζωής στα μεγάλα αστικά κέντρα. Η σκέψη αυτή θα μας συντροφεύει για αρκετά χρόνια όπως φαίνεται και θα εκφράζει ολοένα και περισσότερο τη δυσχέρεια της επικοινωνίας, την ανωνυμία και την αποπροσωποποίηση των δικών μας ημερών, ημερών μιας άλλης κρίσης που βρίσκει σχεδόν τρομακτικές διαστάσεις στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλον καθημερινά.
Ο Γιώργος Τζάνερης στο ξεκίνημα της καινούργιας εικαστικής χρονιάς παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση στην Ελλάδα της γλύπτριας Ελένης Ζευγαρίδου σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Ίριδας Κρητικού. Οι Νοματαίοι της Ελένης Ζευγαρίδου, συλλογή από μικρά γλυπτά, ολόσωμα πορτρέτα ανθρώπων φτιαγμένα από ψημένο πηλό, θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως ένα συλλογικό έργο, δείγμα της ανθρώπινης κοινωνίας.

img_4382f

Στη βιτρίνα της γκαλερί, μια μικρόσωμη φιγούρα προσκαλεί τον επισκέπτη να μπει στο χώρο. Αυτή είναι, λοιπόν, η πρώτη « στιγμιαία γνωριμία» με τον πρώτο «νοματαίο».  Αρχικά, θα μπορούσε να πει κανείς ότι μοιάζουν με σκίτσα στον πηλό, φιγούρες παγωμένες στο χρόνο, βασικό στοιχείο των οποίων είναι η γλώσσα του σώματος. Η καλλιτέχνιδα όμως στήνει στο κέντρο του εκθεσιακού χώρου ένα συλλογικό « αντί –μνημείο» , όπως αναφέρει και η ίδια χαρακτηριστικά,  για την ανάδειξη όλων εκείνων που περνούν απαρατήρητοι στην καθημερινότητά μας, καθορίζοντας ωστόσο με την ενέργειά τους στην κοινωνία.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ο μουσικός ψίθυρος που ντύνει τα βήματα του θεατή στο χώρο της γκαλερί. «Ήθελα ο επισκέπτης να έχει την αίσθηση ότι δεν είναι μόνος του στο χώρο. Να απολαύσει την περιήγηση του έχοντας την ιδέα ότι υπάρχει τριγύρω του και άλλος κόσμος που παρατηρεί όπως και εκείνος τα έργα» συμπληρώνει χαρακτηριστικά η ίδια η καλλιτέχνης που βρίσκεται εκείνη τη στιγμή κοντά μου ξεναγώντας με στην έκθεση.
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη, η Ελένη Ζευγαρίδου, ύστερα από 28 χρόνια στον τομέα της επικοινωνίας και της διαφήμισης, αποφάσισε να στραφεί στην τέχνη. Το 2010-12 σπούδασε γλυπτική δίπλα στον Καθ. Sławomir Andrzej Mieleszko, διευθυντή του τμήματος μνημειακής γλυπτικής και τον Dr Wojciech Mendzelewski, στο Art Institute of Marie Skłodowska-Curie Πανεπιστήμιο του Λούμπλιν Πολωνίας.

Πριν από αυτή την περίοδο, για 10 χρόνια πειραματίστηκε με τη ζωγραφική, γλυπτική και με μικτές τεχνικές, στο εργαστήριο Τόπος Έκφρασης της Άννας Μάιλλη στην Αθήνα. Το 2015 ολοκλήρωσε τις σπουδές της λαμβάνοντας το δίπλωμα Master’s στην Σχολή Καλών Τεχνών του Λίνκολν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Σήμερα είναι μέλος του Royal British Society of Sculptors. Τα γλυπτά της εκφράζουν το ενδιαφέρον της για την ανθρώπινη φύση, τις ανθρώπινες σχέσεις, τη γλώσσα του σώματος και την ατομικότητα.

  • «Νοματαίοι» είναι ο τίτλος που επιλέξατε για την πρώτη ατομική σας έκθεση.  Θα θέλαμε να μας πείτε πώς προέκυψε αλλά και πότε ξεκίνησε η ενότητα αυτή. 

Ξεκίνησα να δουλεύω την ενότητα των «Νοματαίων» κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της μεταπτυχιακής μου εργασίας στην Αγγλία. Δούλεψα χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη φωτογραφικό υλικό που μάζευα αποθανατίζοντας κάθε άνθρωπο που κέρδιζε το ενδιαφέρον μου με το χαρακτήρα του. Αρχικά, έκρυβα μέσα μου ένα δισταγμό πιστεύοντας ότι δεν θα γινόταν αποδεκτή από την τότε ακαδημαϊκή κοινότητα μια τόσο «κλασσική»  πρόταση, όπως θεωρούσα προσωπικά ότι ήταν. Ωστόσο, η υποδοχή που επιφύλασσαν στη δουλειά αυτή τόσο οι καθηγητές όσο και οι συμφοιτητές μου με εξέπληξε ευχάριστα από την πρώτη κιόλας στιγμή. Οι «νοματαίοι» είχαν μόλις κερδίσει το πρώτο τους κοινό.
Ο όρος «νοματαίοι» χαρακτηρίζει με απόλυτη σαφήνεια και ακρίβεια αυτό που αποτελούν οι φιγούρες της ενότητας που παρουσιάζουμε στην έκθεση. Πρόκειται για τη γλυπτική αναπαράσταση ανθρώπων ανώνυμων για το ευρύ κοινό αλλά επωνύμων για εμένα. Αναφερόμαστε λοιπόν σε κάποιους που έχουν όνομα, το γνωρίζουμε αλλά αποφεύγουμε να το πούμε, ομαδοποιώντας τες με κοινό παρανομαστή εμένα την ίδια.

  • Αλήθεια, πώς αποφασίσατε να στραφείτε προς την γλυπτική;

Στράφηκα προς την τέχνη θέλοντας αρχικά να «εκτονώσω» δημιουργικά την ενέργεια που ένιωθα να έχω μέσα μου επιθυμώντας να εκφράσω τον εσωτερικό μου κόσμο. Στην πορεία μέχρι να κατασταλάξω στην γλυπτική έκανα 15 χρόνια ζωγραφική, μικτές τεχνικές, ακόμη και κόσμημα. Αφορμή για να ξεκινήσω τα πρώτα μου μαθήματα υπήρξε η επιθυμία να μάθω την εικαστική γλώσσα αναζητώντας την ευκαιρία επικοινωνίας με ανθρώπους που δεν μιλούσαμε την ίδια μητρική γλώσσα. Η ανάγκη λοιπόν να κοινωνικοποιηθώ σε ένα ξένο τόπο όπως ήταν αρχικά η Πολωνία και έπειτα η Αγγλία μου έδωσε το έναυσμα να διεισδύσω σε έναν κόσμο που σήμερα πλέον χαίρομαι για το χρόνο που μου δόθηκε να απολαύσω κάθε μικρή και μεγάλη στιγμή μέσα σε αυτόν. Σιγά-σιγά, τα υλικά, τα εργαλεία και οι ίδιοι οι άνθρωποι που με δίδασκαν άρχισαν να με γοητεύουν και να με κάνουν να αγαπάω όλο και περισσότερο την ενασχόληση με τη γλυπτική τέχνη παρόλη τη σωματική κούραση που εμπεριέχει. Ενδεχομένως, γυρίζοντας το χρόνο προς τα πίσω, να συνέβαλλε και το γεγονός ότι μεγάλωσα ως παιδί σε ένα οικιακό περιβάλλον με γλυπτά. Ξεκίνησα λοιπόν στην Πολωνία να δουλεύω προτομές και γλυπτά σε μεγάλη κλίμακα. Εκεί ουσιαστικά κατέκτησα τα εκφραστικά μου μέσα και πήρα τις πρώτες και βασικές γνώσεις για τη γλυπτική. Στη συνέχεια, είχα την ευκαιρία στην Αγγλία, να παρακολουθήσω μαθήματα μεταπτυχιακού επιπέδου. Η έρευνα με βοήθησε να προχωρήσω ακόμη ένα βήμα∙ κάθε παραγόμενο γλυπτό δεν έβρισκε απάντηση μόνο σε κάποια εσωτερική μου ανάγκη αλλά μπορούσε να υποστηριχτεί επιπλέον εννοιολογικά. Απέκτησα, λοιπόν, ευχέρεια στη θεωρητική υποστήριξη της δουλειάς μου και έμαθα να στηρίζω σε ένα «γιατί» καθετί που φιλοτεχνώ. Είναι σημαντικό να ξέρει κανείς γιατί κάνει 30 φιγούρες και δεν προχωράει σε κάτι άλλο, καινούριο.zevgaridou14

  • Η επιμελήτρια της έκθεσης και ιστορικός τέχνης, Ίρις Κρητικού , παρατηρεί πως οι Νοματαίοι «μας μοιάζουν ενοχλητικά». Ποιοι είναι «νοματαίοι»; Από πού προκύπτει η έμπνευσή σας για τη δημιουργία των γλυπτών;

Η διαμονή μου στο εξωτερικό την περίοδο που ξεκίνησα τη σειρά επηρέασε σαφώς τον τρόπο με τον οποίο δούλεψα. Λόγω του ότι βρισκόμουν σε ένα περιβάλλον όπου δεν είχα πολλούς φίλους και γνωστούς να απευθυνθώ, αναζήτησα τα μοντέλα μου σε ανθρώπους κυρίως του πανεπιστημιακού μου περιβάλλοντος. Ζήτησα λοιπόν από τους καθηγητές έως τους βιβλιοθηκονόμους και τους καθαριστές εάν θα επιθυμούσαν να λάβουν μέρος σε αυτό το project και στη συνεχεία να ποζάρουν ο καθένας παίρνοντας την πιο αντιπροσωπευτική για αυτούς στάση σώματος.
Η ενότητα των «νοματαίων» έρχεται να σταθεί ως αφήγηση μιας ιστορίας καθημερινών ανθρώπων. Μέσα από την φιλοτεχνία των γλυπτών προσπαθώ να βγάλω από την αφάνεια- και να δώσω την πρέπουσα σημασία-  στις μικρές ιστορίες  καθημερινών ανθρώπων που διοχετεύουν στην μηχανή της κοινωνίας την ενέργεια τους.

Κάποιοι από τους «νοματαίους» που συναντάει ο θεατής στην έκθεση είναι άνθρωποι εσωστρεφείς, άνθρωποι που ζουν διακριτικά, στο περιθώριο τηςκοινωνίας ενώ η προσφορά τους σε αυτήν είναι σημαντική. Το θεώρησα άδικο και θέλησα να τους τιμήσω, προβάλλοντας τους με μία θέση στη δική μου «κοινωνία» γλυπτών. Πιστεύω πως οι «νοματαίοι» είναι τόσοι όσοι οι διαφορετικοί χαρακτήρες των ανθρώπων. Αποτελεί για εμένα ένα project που θα μπορούσε να εξελιχθεί μέσα από προτάσεις σε οργανισμούς, επιχειρήσεις και διάφορους φορείς. Θα είχε ενδιαφέρον επί παραδείγματι να βλέπαμε σε ένα χώρο νοσοκομείου αντί για αφηρημένα γλυπτά, τη γλυπτική αναπαράσταση πραγματικών ανθρώπων που έχουν αφήσει το στίγμα τους μέσα από την εργασιακή τους απασχόληση στο συγκεκριμένο χώρο. Κάθε «νοματαίος» έρχεται να αναδείξει αυτούς που δεν φαίνονται, τους απλούς ανθρώπους που διαδραματίζουν μέσα στη σιωπηλή τους παρουσία, εντούτοις, ένα σημαντικό ρόλο στην κοινωνία. Κάθε γλυπτό θα έλεγα ένα πρόσχημα, μια αφορμή για να τους κοιτάξουμε και να τους δούμε στα μάτια.

img_8104

  • Με αφορμή την έκθεση έχετε σημειώσει  πως «οι Νοματαίοι είναι ένα συλλογικό αντί – μνημείο προς τους μη αναγνωρισμένους ανθρώπους, ένα έξοχο minument ολόσωμων εξατομικευμένων πορτρέτων». Τι αντιπροσωπεύουν για εσάς αυτά τα γλυπτά; 

Η σχέση μου με αυτά τα γλυπτά είναι υποκειμενική και δεν έχει ενδιαφέρον αυτή καθεαυτή. Μέσω αυτών των έργων όμως ελπίζω ότι θα καταφέρω να επικοινωνήσω με ένα πιο ευρύ κοινό που θα εντοπίσει σε αυτά στοιχεία που το κεντρίζει, που το αφορά ενεργοποιώντας αναμνήσεις και δημιουργεί σκέψεις.
Στο αρχικό στάδιο δημιουργίας της ενότητας ένιωθα ότι κάθε φιγούρα  που έφτιαχνα και τοποθετούσα τριγύρω στο εργαστήριο άρχιζε με τον καιρό να γίνεται οικεία, να εναρμονίζεται τόσο πολύ με το προσωπικό μου περιβάλλον ώστε να τολμώ να πω ότι γινόταν ένα νέο «φιλαράκι» για εμένα. Είναι μαγικό να περιτριγυρίζεσαι από τόσες διαφορετικές μεταξύ τους προσωπικότητες.
Νιώθω πολλές φορές ότι βρίσκομαι και εγώ μέσα σε αυτούς τους «νοματαίους». Προσπαθώ να βγάλω στο κάθε γλυπτό αυτό που με έχει κερδίσει σε καθεμία από τις προσωπικότητες που αντιπροσωπεύουν, τον τρόπο που βλέπω εγώ τους ανθρώπους αυτούς. Σε αυτό το πλαίσιο χτίζεται λοιπόν η επικοινωνία μου ως καλλιτέχνης με τον θεατή.

  • Τι πιστεύετε ότι κάνεις τους «νοματαίους» τόσο οικείους στον επισκέπτη; 

Γνωρίζοντας εκ των έσω αυτές τις φιγούρες και τις προσωπικότητες που αντιπροσωπεύουν δεν μπορώ να μπω σε αυτή τη γραμμή σκέψης και να μιλήσω για το τι  είναι  οικείο.
Ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίο επέλεξα τα υποκείμενα της ιστορίας μου έχει να παίξει το δικό του ρόλο. Αντιλαμβάνεστε ότι είχα τόσο κόσμο γύρω μου, με διαφορετικό προφίλ ο καθένας και καθοριστικός παράγοντας για την τελική επιλογή ήταν το τι είδα να κρύβεται πίσω από την επίφαση. Κράτησα κάτι από το χαρακτήρα, κάτι από τη στάση σώματος που μου ήταν οικείο, ή με κέντρισε ως γλώσσα. Σχετιζόταν άμεσα επίσης με το εάν μου επικοινωνούσε κάποιος ανασφάλεια ή απόλυτη σιγουριά για τον εαυτό του. Οι αφανείς ήρωες, αυτοί που κανείς δεν τους παίρνει είδηση  μου δημιουργούσαν κυρίως με τη συστολή που τους χαρακτήριζε μια ιδιότυπη οικειότητα. Είναι σημαντικό να αντιληφθεί ίσως κανείς ότι οι «Νοματαίοι» δεν είναι αντικείμενα αλλά είναι προσωπικότητες. Η ανθρώπινη φιγούρα βρίσκει έναν καθοριστικό ρόλο στο να γεφυρώνει ένα χάσμα επικοινωνίας. Στην έκθεση, ως θεατές έχουμε να κάνουμε με τη θεώρηση κάποιων προσωπικοτήτων και αυτό ακριβώς πιστεύω πως ανοίγει δρόμους επικοινωνίας με το περιβάλλον και έναν «διάλογο» τόσο με τους επισκέπτες όσο και με αυτόν που φιλοξενεί τα έργα στον ιδιωτικό του χώρο αλλά και με εμένα που τα έφτιαξα.
Ασφαλώς η ανθρώπινη φιγούρα από μόνη της γεφυρώνει το χάσμα στην αντίληψη ενός θέματος, επειδή μας είναι απολύτως οικεία και ταυτιζόμαστε με αυτή μπαίνουμε στη διαδικασία να κάνουμε σενάρια όπως αυτός τι σκέφτεται, πώς τον κοιτάνε οι άλλοι, πως τον κοιτάμε εμείς. Εκεί συνειδητοποιούμε πως έχουμε αρχίσει να τον κοιτάμε ως ζωντανό και αυτό εμπεριέχει μια μαγεία. Η αναπαραστατική γλυπτική για την οποία κάνουμε λόγο στην προκειμένη περίπτωση πιστεύω ότι ευνοεί στο να αναπτύξει ο επισκέπτης μια διαφορετική σχέση με τα έργα Το σκηνικό της αγοράς σου επιτρέπει να δημιουργήσεις τη δική σου ιστορία. Κοιτώντας τους «νοματαίους» προκύπτουν ερωτήματα και σκέψεις για το ποιες μπορεί να είναι αυτές οι φιγούρες που η τέχνη « πάγωσε» στο χρόνο. Ο ρεαλισμός μας ξαφνιάζει οικεία.

img_8097

  • Χαρακτηριστικό στοιχείο της δουλειάς  που παρουσιάζετε στην έκθεση αποτελεί η μικρή κλίμακα των έργων. Σε τι εξυπηρετεί αυτή η επιλογή; 

Κατά τη διάρκεια της μαθητείας μου στο εργαστήριο της γλυπτικής στο πανεπιστήμιο της Πολωνίας δούλευα τα έργα μου αποκλειστικά σε μεγάλη κλίμακα. Ξεκινώντας το μεταπτυχιακό ήθελα να δοκιμάσω τη μικρή κλίμακα την οποία και προτιμούσα και αποτέλεσε μια απόλυτα συνειδητή επιλογή. Στους περιπάτους μου στην Αγγλία βλέποντας τα γλυπτά του Tom Price άρχισα να σκέφτομαι για το πώς θα μπορούσα να μικρύνω σταδιακά το μέγεθος των έργων μου δίνοντάς τους μια υπόσταση στις φιγούρες που αφενός να μην τις περιορίζει σε κουκλάκια- μπιμπελό και αφετέρου να μην είναι σε τέτοιο μέγεθος που να αποκλείει την αγορά και την ένταξή τους σε ιδιωτικό χώρο.
Έχοντας η ίδια, όπως προανέφερα, μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον με πολλά γλυπτά, θα ήθελα η γλυπτική να είναι πιο κοντά στον καθημερινό κόσμο, να κατορθώσει να μπει στα σπίτια του με την ίδια ευκολία που μπαίνουν και τα επιτοίχια έργα. Με λυπεί το γεγονός πως στο σπίτι του καθενός μας σπάνια βλέπουμε αγάλματα.
Η ένταξη των γλυπτών στον οικείο μας χώρο μας μαθαίνει πώς να συνυπάρχουμε και να μοιραζόμαστε τον χώρο αυτό με ένα έργο τέχνης. Δημιουργεί και ορίζει διαφορετικά τη  σχέση του υποκειμένου προς αντικείμενο. Κάθε «νοματαίος» είναι μια φιγούρα με την οποία, εν δυνάμει, θα μοιραστούμε τον προσωπικό μας χώρο.
Έπειτα, πρόκειται για μια επιλογή που στηρίζεται στον απόηχο της ευαισθησίας που θα έπρεπε να δώσουμε στον άνθρωπο, στην ανθρώπινη ύπαρξη. Το μικρό μέγεθος των φιγούρων σε συνδυασμό με την ευθραυστότητα του υλικού δημιουργεί μια μυστήρια σύνδεση με το μυαλό μας που μας οδηγεί στην σκέψη ότι πρέπει να προστατέψουμε τη μικρή αυτή φιγούρα, τον μικρόσωμο «νοματαίο».

  • Τι γυρεύουν τόσοι αναγνώστες ανάμεσα στους «νοματαίους»;

Η αλήθεια είναι ότι δουλεύοντας το project σκέφτηκα ότι θα με ενδιέφερε να εκφράσω ταυτόχρονα μια «κραυγή» για το βιβλίο και τη σχέση του με το σύγχρονο άνθρωπο. Νομίζω ότι θα ήταν μεγάλη απώλεια να χάσουμε την υλική υπόσταση των βιβλίων και επειδή οδεύουμε τα τελευταία χρόνια προς αυτή την κατεύθυνση ήθελα να κάνω μια ειδική μνεία στους αναγνώστες και στην ανάγκη να κρατήσουμε την αξία του βιβλίου. Πίσω από την πράξη της ανάγνωσης κρύβεται ασφαλώς και η μοναχικότητα. Το βιβλίο αποτέλεσε ένα στοιχείο που με βοήθησε στην επίτευξη του να δηλώσω την εσωστρέφεια των φιγούρων.
Αυτό με φέρνει σε ένα άλλο θέμα βέβαια. Η αίσθηση ακινησίας και σιωπής που εκδηλώνουν οι φιγούρες μου υπενθυμίζουν ως θεατή να σταθώ, να απολαύσω τη στιγμή. Το καθημερινό τρέξιμο  και οι εντατικοί ρυθμοί που επιβάλλει ο σύγχρονος τρόπος ζωής, ώστε να προλάβεις όσο περισσότερα πράγματα γίνεται μέσα στη μέρα, σε οδηγεί δυστυχώς στο να χάνεις την ουσία.

img_8110

  • Ιδιαίτερη εντύπωση στον επισκέπτη που εισέρχεται στο χώρο της γκαλερί προκαλεί το στήσιμο των έργων στο κέντρο του εκθεσιακού χώρου που δημιουργεί την αίσθηση της εγκατάστασης. Οι φιγούρες είναι τοποθετημένες η μια δίπλα στην άλλη ωστόσο χωρίς να μαρτυρούν την επιθυμία κοινωνικής επαφής. Αντίθετα, μοιάζουν εγκλωβισμένες η καθεμία στην ατομικότητα της.  

Το στήσιμο των έργων είναι κάθε άλλο από μια χωροταξία αντικειμένων, μάλιστα θα έλεγα πως εμπεριέχει στοιχεία θεάτρου: ρόλους, δυνατότητα σκηνοθεσίας. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως όταν κάτι παρουσιάζεται σε μικρή κλίματα σηματοδοτεί ότι είναι κάτι που ελέγχεται πιο εύκολα. Μπορούμε να το μετακινήσουμε, να του αλλάξουμε θέση και αυτή η παράμετρος αφορά τόσο εμένα όσο και τον θεατή.
Αυτό που ο επισκέπτης συναντάει στο κέντρο της γκαλερί είναι μια μορφή της άλλοτε αρχαίας αγοράς, με σύγχρονους όρους. Πρόκειται για ένα σημείο συνεύρεσης,  έναν κοινωνικό χώρο που άλλους θα τους «κλώτσαγε» και άλλους τους αγκάλιζε. Μια «πλατεία» γεμάτη από κόσμο όπου μπορεί να νιώσεις μόνος σου και ταυτόχρονα να είσαι ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους. Το αίσθημα που πολλές φορές νιώθουμε ότι επικοινωνούμε με κάποιον χωρίς ωστόσο να έχει επιτευχθεί – σε βάθος και ουσία –  η επικοινωνία.

opening night-nomatei at Gallery Genesis

22 September -15 October 2016, Athens Greece
The opening night of my first solo exhibition was stupendous!! People shared feelings, views and comments on my work that touched me deeply. It was one of the best moments in my life, the ultimate response from old and new friends.THANK YOU ALL!

img_4370f

img_4382f

dsc06103l

Photos by Maria Konstantopoulou

zevgaridou8

zevgaridou14

zevgaridou1

zevgaridou2

zevgaridou3

zevgaridou4

zevgaridou5

zevgaridou13

 

zevgaridou15

zevgaridou6

zevgaridou7

 

zevgaridou9

zevgaridou10

zevgaridou11

 

the relationship

When a work is meaningful and contributes knowledge and understanding of the world, then it is part of the world as it has an allocated role. We tend to investigate, measure and evaluate the reality through our body, which also serves as a memory bank and reflects its relation to space and time. By employing the human figure my intention is to stimulate the viewer, imagining himself being the figure, trading places for a moment to perceive the space and time from another perspective. I wish to explore the possible, spontaneous relationship we build with the figure to allow the viewer to look closer to the moment of encounter.

 

Aesthetica Prize annual exhibition in York

I was there for the Private View on 13 April at York St Mary’s, a magnificent space, in a well curated exhibition. The first prize was offered to Rachel Ara for her self  evaluating artwork “This much I’a Worth”,and the first student prize to  David Hochgatterer for the audio installation “Time to X”. I mostly enjoyed Jennifer Lopez Ayala’s broken eggshells (about 100.000 pieces) that illuminated the space  in a peculiar way. My work, Nomatei, was presented in screens with the rest 90 artworks of the long listed artists.

Aesthetica2016sm

a 20X20 presentation

In February 20 2016 I was invited to give a presentation of my project in a Percha-Kutcha event at the University of Lincoln (http://www.pechakucha.org/cities/lincoln-uk/events/56baeaa5bfb6ff5d58000001). A Pecha-Kutcha presentation is a quick and juicy presentation that someone has to create following 2 basic rules: 20 slides X 20 seconds each. A total of 6 minutes and 40 seconds! I though it was easy… but NO! It was tough but at the same time very intriguing.
Here it is the result

Chaos to order

NETP1020795
Chaos comes to order, unreachable is found, loose becomes tight, lost is connected, deterioration turns to preservation, history lost, revives to become history found, a moment in time may be forever there…Screen Shot 2016-02-17 at 19.04.27

From the exhibition

Accidents Need Not Happen

Curated by Wang Yao

Andrew Bracey, David Fowling, Laura Johnson, Chunmei Liu, James Phaily, Tao Zhang, Eleni Zevgaridou.